خود را به صخره می زنم فردا که شاید
ساحل شوم آغوش دریا را
که شاید
یک موج از چشم سیاهت در نگاهم
پیدا کند آغاز رویا را
که شاید
من باشم و تو باشی و یک آسمان عشق
تو باشی و من باشم و دنیا که شاید...!

تو کیستی که من این گونه بی تو بی تابم ؟

شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم

تو چیستی که من از موج هر تبسم تو

بسان قایق سرگشته روی گردابم

تواز کدام جهان؟

تو در کدام کرانه ، تو از کدام صدف ؟

تو در کدام چمن ، همره کدام نسیم؟

تو از کدام سبو؟

کدام نشاه دویده است از تو در تن من ؟

که ذره های وجودم تورا که می بینند

به رقص می آیند،

سرود می خوانند!

امدی...
مغرور
بی کلام...
در نگاهت هزارمعما
وبرلبانت مهر خاموشی..
اندکی گذشت...
ارام ارام نزدیک شدی
مغرور
بی کلام
کمی مهربان!
وعشق را
به امانت به من دادی ودورشدی...!
ومن مدتهاست
بار امانت تو رابردوش می کشم
ارام
بی کلام.........!

پروازمي خواهم
باد بادكم را بدهيد
مي خواهم دل بكنم از اين زمين
و وابستگي هايم
اما نخ خيالم به تو گره خورده
تو بگو، چگونه پرواز كنم

پی نوشت:

ما آن [قرآن] را در شب قدر نازل کردیم. وتو چه مى‏دانى شب قدر چیست؟! شب قدر بهتر از هزار ماه است. فرشتگان وروح در آن شب به اذن پروردگارشان براى [تقدیر] هر کارى نازل مى‏شوند. شبى است سرشار از سلامت [و برکت ورحمت] تا طلوع سپیده.»( سوره قدر، آیه 5-1)